هدف خلقت و زندگی انسان ۱۴۰۱/۰۳/۱۹ - ۸۷ بازدید

سلام. یه سوال خیلی بزرگ دارم ک برای من شاید خیلی بزرگه وقتی انقققققققدر دنیا فانی و الکیه من چرا باید انقد تلاش کنم چرا انقد همه فکر و ذکرم باید بشه تعلقات دنیا و از طرفی براشون تلاش نکنم افسرده ام و اصلا چرا ما به دنیا اومدیم وقتی قراره یروزی بمیریم ینی واقعا خدا مارو افریده ک نماز بخونیم ینی کل هدف افرینش انسان ها همین بوده؟ بعد اگر این بوده ، و من بععععضی از نمازهام میتونه حالم رو خیلی خیلی خوب کنه یا یه سری چیزای مثبت ببینم داخل روح ام و مابقی همه فکرم اینور اونوره یا حس ام عادیه امروز همه فکرم شده بود این موضوع و حتی بخاطر پوچ بودن زحمتای دنیوی و ندونستن هدف اصلی و ترس از نرسیدن ب هدفی ک خدا داره از افرینشمون گریه کردم

دوست گرامی. نجات ای این آشفتگی راهش این است که ابتدا درباره هدف خلقت و زندگی خوب مطالعه کنید و بعد که کاملا روشن شد درباره راه رسیدن به هدف مطالعه کنید و زندگی خودتان را در مسیر رسیدن به هدف نهایی زندگی قرار دهید. در این صورت دغدغه شما بسیار کم می شود و با هر گامی که به سمت هدف بر می دارید احساس خوب و آرامش دارید.
مختصری درباره شناخت زندگی و فلسفه خلقت
بیداری انسان از آگاهی به حقیقت آغاز می‌شود و یکی از حقایق بنیادین که پرسش از آن، از سؤال های اساسی زندگی انسان است، فلسفه زندگی و هدف خلقت اوست که جای دارد آدمی پیوسته در جستجوی پاسخ صحیح و دقیق به این پرسش مهم باشد.
البته پاسخ به این سال ، چندان آسان به نظر نمی‌رسد و مکاتب مختلف سعی و تلاش فراوان برای توجیه و تفسیر آن نموده اند و در این مسیر، موفقیت چندانی نیز نصیب آنان نشده و نتوانسته اند انسان را از حیرانی و سرگشتگی نجات دهند، اما قرآن کریم بهراحتی به این سال مهم پاسخ داده و تکلیف انسان ها را روشن ساخته است.
هدف غایی خلقت، رسیدن انسان به مقام قرب الهی و آمادگی برای زندگی جاودان آخرتی و لقای پروردگار است. وَ أَنَّ إِلى‌ رَبِّکَ الْمُنْتَهى‌؛ انتهای سیر انسان به سوی پروردگار است. إِنَّ إِلى‌ رَبِّکَ الرُّجْعى‌؛ برگشت به سوی خداست. إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ، ما از خداییم و به سوی او بازمی‌گردیم. أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً وَ أَنَّکُمْ إِلَیْنا لاتُرْجَعُونَ؛ آیا می‌پندارید که شما را بیهوده آفریده‌ایم
از این آیات به‌خوبی استفاده می‌شود که هدف نهایی و علت‌ غایی خلقت و زندگی انسان، کمال و قرب الهی و سعادت جاودان و آمادگی برای حیات اخروی و لقای الهی و وصول به مبدأ نور هستی است. همان‌گونه که جنین در رحم مادر خود را برای زندگی کردن در دنیا، کامل و آماده می‌کند، انسان نیز باید خود را برای زندگی کردن در برزخ و عالم آخرت کامل و آماده سازد.
اگر کسی به آخرت و حیات پس از مرگ معتقد شد، آنگاه تمام زندگی‌اش به‌درستی و در همین راستا سامان‌دهی می‌شود و از حیرت و گمراهی و سرگشتگی نجات می‌یابد. چنین انسانی شغل و کار و تلاش و تمام فعالیت‌های اجتماعی و فردی‌اش در این راستا خواهد بود. البته نه اینکه دنیا را فراموش کند، بلکه به دنیا به‌گونه‌ای بها می‌دهد و می‌پردازد که به آخرتش آسیب نرساند و در راستای رشد معنوی و حیات اخروی‌اش باشد.
غفلت از خودسازی و یاد مرگ، نتیجه غفلت از هدف خلقت است، هنگامی آدمی برای سلوک نظری و عملی و آماده شدن برای سفر آخرت اقدام میکند که از خواب غفلت بیدار شده باشد و ضرورت جهت‌گیری در راستای هدف خلقت خویش و بندگی حق‌تعالی را کاملاً درک نماید.
البته پروردگار عالم انسان را به‌واسطه صفات خود پرورش می‌دهد و ربوبیت او توسط صفات انجام می‌پذیرد؛ لذا به صورتی دقیق‌تر می‌توان گفت: هدف نهایی انسان، آراسته و شبیه شدن به صفات خدا و دور شدن از صفات شیطان است و در این راستا نیز تعبیراتی همچون به کمال رسیدن، قرب به خدا، به خدا رسیدن، مظهر خدا شدن و به رنگ خدا درآمدن که در جای‌جای ادبیات دینی و آموزه‌های اخلاقی مطرح می‌شود، همه درنهایت به همین حقیقت - آراسته شدن به صفات و کمالات الهی و دور شدن از صفات شیطانی - بازمی‌گردد و خلاصه می‌شود.
منتهی نکته مهم در این زمینه که حاکی از عظمت روحی انسان است، گرایش به بی‌نهایت طلبی و مطلق خواهی اوست. اشتهای بی‌نهایت انسان برای مظهریت نسبت به صفات و کمالات الهی باعث شده تا او هرگز به مرتبه‌ای از کمال و پیشرفت قانع و راضی نباشد و پیوسته خواستار قرب بیشتر و تشبه کامل‌تر به ذات بی‌نهایت هستی و صفات و کمالات او باشد و هدف نهایی زندگی او را همین کمال طلبی مطلق توجیه می‌کند.

نظرات

 

در صورتی که قصد ثبت سوال دارید، می توانید از طریق صفحه جستجو اقدام به ثبت سوال نمایید. در غیر اینصورت با استفاده از فرم زیر نظر خود را برای ما ارسال نمایید.




حاصل جمع را در کادر وارد کنید